8.8.12

blehemen

kaç zaman oldu bir öykü çıkmayalı sözcüklerimden bilmiyorum. zaman zaman sahneler, karakterler sıyrılıyor duvardan ama buraya yansıyabilecek bir şey yok gibi hiç. üzülüyorum düşününce. olsun diye zorlamanın daha kötü yapabileceğine dair bir öğüt alıyorum mesela, önceden emin olamıyordum ama artık oldukça mantıklı geliyor. ben de karalama modunda yazmaya başlıyorum artık buraya. her ne kadar sürç-i lisan eder ya da saçmalarsam affola;

insanlar çirkinler. çok sert bir tepki belki ama öyleler. bir süre evde, kimseyi görmeden yaşadıktan sonra kalabalık bir caddeye çıkınca daha belirgin oluyormuş. çirkinler. fiziksel bir çirkinlikten bahsetmiyorum ama, çirkin bakıyorlar. bakışları, düşünceleri kötü.

bazı sokakların kedileri daha cana yakın oluyor.cana yakın olduklar kadar da temiz oluyor genelde o kediler. sevmesi, oynaması keyifli oluyor kötü ya da kötüye gidebilecek bir günün içerisinde karşılaşınca.

kışı sevmiyorum ve yaz hala daha iyi.

burayı artık pek okuyan kalmadı zaten, belki yazmamam o kadar da göze batmıyordur. iki üç günde bir tivitıra bir şeyler yazıyorum en azından. öyle işte..

bu kadar, daha fazla kelimem yokmuş sanırım benim..

1 yorum:

  1. Ben okuyoruum. :D Arada sırada uğruyorum mutlaka.

    Cana yakın kedileri seviyorum. Beni bile seviyor onlar. Kedileri benden uzaklaştıran her ne ise onu bile aşıp gelip kucağımda uyuyorlar. Ve hep tüm sorunları yok ediyorlar.

    YanıtlaSil