31.1.12

Tırnakları yüzüne batıyordu rüyasında, saplıyor muydu yoksa yırtıyor mu hatırlayamdı ama acı, kavramsal bir biçimde zihnine yerleşmişti. Fiziksel bir biçimde canlandıramıyordu o anı, gözleri kapalı ve yüzüne kapanan ellerin tırnakları yanaklarını, alnını, gözlerini kesiyordu. İçeride hissediyordu o elleri. Acı kelimesinin doğru olup olduğundan bile emin değildi ama hayal edebildiği en rahatsız edici hisse sahipti bu anı..

Gidip kustu ve sonra uyudu. Ardından her insan gibi bir sonraki hatırlayacağı ana kadar o anıyı görmezden gelmeye devam etti.

Zaten zihni ellerin kime ait olabileceğini düşünmeyi en baştan reddetmişti..

2 yorum:

  1. kustuktan sonra uyumak kadar pis bi uyku daha var mıdır bilmem. bana da olmuştu. hem zihnen hem bedenen.

    YanıtlaSil