27.11.11

'ben'siz benlikler

içeri girip röportaj yapmaya başladık benliklerle, sorumuz basitti; "insanlar, onlardan beklediklerimiz ve onların bunlardan anladıkları" aldığımız cevaplar:
-kanatlarım olmasını istedim onun ama beni uçursun diye değil, kucaklayabilsin diye
-onu tutmak istediğimi söyleyince kendini bir kuş gibi gördü, bir kafesten korktu. tutmak ile yakalamak bu kadar mı yakın ki?..
-onlara, onları anladığımı söylediğimde bunu neden onlarla aynı fikirde olmak olarak kabul etmekte ısrar ederler ki?
-sıkıldığımı söylediğimde üzerine alınan insanlar gerçekten sıkıcı sanırım
-gülümsediklerinde daha konuşulabilir oluyor insanlar
-düşüncesizce yapılan şeyler iyi arkadaşlarla yapılmalıdır çünkü ikiniz de hem kendinize hem de diğerine dikkat edeceksinizdir. ayrıca bu şekilde çok daha eğlencelidir. kendinizden daha az değer verdiğiniz ya da daha çok değer verdiğiniz biriyle spontane bir macerada hep birilerinin mutsuz olma ihtimali vardır. iyi bir arkadaşınızla birlikte mutsuz olmaksa telafi edilebilir bir şeydir.
-rüya görmeyi seven insanları anlayamam ben zaten
-benden önceki adamı anlamadım ben
-hepimizin bildiği ama bazımızın bildiğini bilmediği bir şey var ki beklemek çok sıkıcıdır ama hepimiz bunu yaparız, bolca, hatta hep. insanları beklemek, zamanı beklemek, sözcükleri beklemek, bakışları beklemek, hamleleri beklemek, bilgisayarı beklemek, hareketleri beklemek, hisleri beklemek, sıkılmayı beklemek, beklenmeyi beklemek, beklemek ve beklemek. hatta şu anda muhtemelen olduğu gibi; bitmesini beklemek.
röportajımızın sonuna geldik, katılan tüm benliklere teşekkür ederiz.

1 yorum:

  1. bence tam şu anda seni süper anladığımı düşünüyorum... neden bilmiyorum

    YanıtlaSil