25.1.11

neil amca

twitter kullanmaya başlamamın ana nedeni merak ve neil gaiman'ı takip etmekti yanlış hatırlamıyorsam. hayranım sanırım kendisine. nasıl anlatırım bilmiyorum ama bildiğin kıskanıyorum adamı. gösterdiği kısmıyla hayatının renkliliği, çevresindeki insanlar (terry pratchett mesela), fikirleri, sözcük seçimleri, başarıları falan.. kıskanıyorum adamı! ilk kitabını 24'ünde yazmış/yayınlamış bildiğim kadarıyla. düşünüyorum bazen, az zamanım kalmış yetişmeliyim falan diye ama daha düzgün yazabilme yeteneğine bile sahip olmamamın kırdığı hevesim ile üzüldüğümle kalıyorum. bazı insanlar diğerlerinden çok daha şanslı bence. sevdiğim sanatçılara baktığımda çevrelerinde hep kendileri gibi insanlar olduğunu görüyorum(neredeyse hepsi böyle yani) ailelerinde bu işi yapanlar, en yakın arkadaşları veyahut akıl danıştıkları insanlar da kendileri gibi bu işin içinde olanlar falan.. belki bir şeyler yapmamak için bahane üretiyorumdur kendime, bilmiyorum ama yine de kendimi şanslı sayabilecek biri değilim ben bu konuda.

neil amcaya dönersek, bugün tivitırda bir yazısına denk geldim. 'seneler önce yazdığım bir sözü, birinin kolunda dövme olarak gördüm. kendimi hayalet gibi hissettim.' gibisinden, benim yarım yamalak şimdi çevirdiğim ve tam halini tivitırı tekrar açıp yapıştırmaya üşendiğim bir şeyler demiş. sonra link bulmuş bu olabilir o kişi belki ama en azından söz buydu diye. kıskançlıktan çatladım sanırım o anda. bir defa başıma gelir gibi olmuştu bu tarz bir olay. çok eskiden yazdığım bir sözü, birileri çok sevip alıntı yapmıştı bir yerlerde ki bu olaydan çok sonra tanıştık bir şekilde bunu yapanla falan ama bu konuda konuşmadık. mutlu ediyor her nasılda. garip.

eski heveslerimi düşünüyorum. kısa öykü yazmaya tutunduğum zamanları. gerçekten yazdığım zamanları.. ara ara 'aa güzelmiş' dediğim şeyler çıkıyor eski yazılarımdan ama artık o denli iyi yazabildiğimi düşünmüyorum. arada neyin değiştiği konusundaysa hiç bir fikrim yok.. hatta şu aralar doğru düzgün kurgu yapabildiğime, tasvir yazabildiğime hatta ve hatta cümle kurabildiğime bile inanmıyorum. kaybettim bence o yeteneği ben, şimdi yeniden toparlamaya çalışıyorum..

yetenek tuhaf şey. çalışmanın herkesi aynı seviyeye çıkartabileceğini düşünürüm genelde ama bazı insanlar bonus ile başlarlar işe. kimi belirli bir seviyeye çıkabilmek için az, kimiyse çok efor sarfetmelidir. özellikle müzikte gözüme çarpıyor bu. müzik yapabilecek kadar sabırlı biri değilim ama müziğin büyüleyici olduğunu düşünüyorum. en küçük bir enstrumanı bile düzgün çalabilmek büyük bir şey bence hayatta. dünyanın öyküsünde bir yeriniz olduğunu söyleyebilmeniz için bir im, işaret. resim de öyle ama biraz daha geçiş gibi. sözcüklerse farklı.. herkesin sözcükleri vardır mesela. her ergen bir şiir yazmıştır en azından mesela.. gibi gibi. garip.

sanat güzel şey. keşke daha aktif sokabilsem hayatıma.. kastım tiyatroya gitmek, kitap okumak falan gibi sanatı hayata sokmak, takip etmek değil ama. üretim kısmı asıl demek istediğim. bir şeyler yaratmak, bir şeyler oluşturmak..

hayat çok garip..

1 yorum: